Haar moeder


De deur zwiepte open en in één klap wist ik het weer, zo waren die feestjes. Aan de ene kant van de kamer een tafel met taart, m&m’s, schaaltjes wortels, plakjes komkommer, limonade en een theepot. Aan de andere kant een kluwen kleine kinderen gooiend met kussens en rukkend aan poppenkastpoppen en brandweerauto’s.

Mijn dochter van zeventien past op baby’s, peuters en ander klein spul. Dat doet ze met overgave en naar volle tevredenheid van jonge drukbezette ouders die wel weer eens in mooie kleren tegenover elkaar aan een tafeltje die jongen en dat meisje willen zitten te zijn. Vandaag werd mijn dochter’s lievelingspeuter officieel een kleuter.

Het jongetje en ik hebben elkaar nog nooit de hand geschud, toch heb ik het gevoel dat ik hem al wel ken. Dat komt omdat mijn dochter de kunst verstaat zeer gedetailleerd verslag te doen van de gesprekken die zij met elkaar voeren. ‘Mam, Jack vindt mij zijn beste grote vriend. En hij heeft vanmiddag zijn zeventien onderbroeken aan mij laten zien’. Naar de televisie wijzen en zeggen dat ik even het acht uur journaal zit te kijken, haalt dan helemaal niets uit. Ik krijg van al die zeventien boxershorts te horen wat Jack van de kleur, het model, de uitstraling (‘deze is stoeoeoer’) vond.

Zijn lievelingsknuffel heet Barbara. Dat weet ik dan maar mooi. En hij en zijn babyzusje zitten weleens samen achter de piano. Heeft mijn dochter gefilmd met haar telefoon. En gefotografeerd natuurlijk ook.
Of ik alsjeblieft meeging naar zijn vierde verjaardag. Ik stemde in en was ineens jaren terug in de tijd.
‘Kijk mam dit is ‘m’. Ik bukte en stak mijn hand uit, maar de jarige holde onder het uitslaken van wilde oehoehoe kreten alweer richting de indianentent die middenin de kamer stond.Het grotemensengesprek aan de tafel ging over de kwaliteit van basisscholen, de eerste schooldag en wat te doen met kwijtgeraakte knuffels.

Naast mij zat mijn grote dochter. Een succesvol en veelgevraagde oppas te zijn. Deze jong volwassene had ik de afgelopen jaren dus met fruithapjes, schoolkoeken, fietstochtjes, oudergesprekken, ouder-kind ruzies, kleedgeld, geintjes, vakanties,  lievelingseten, mislukte maaltijden, grootgebracht. Ik had haar, bijna ongemerkt zoals dat gaat, door verschillende fases heen geloodst. De jonge moeders, blonde paardenstaarten, blozende wangen, hippe outfits, bruine krullen, cowboylaarzen, we scheelden denk ik toch al gauw zo’n tien tot vijftien jaar in leeftijd. Maar mijn natuurlijke neiging me in zulk gezelschap oud of ten minste middelbaar te voelen bleef uit. Ik voelde me trots. En rustig. Ik was de moeder van de oppas.

Dit verantwoordelijke, vrolijke, zeer kind- en grote mensvriendelijke wezen was opgegroeid en opgebloeid in mijn wispelturige aanwezigheid. En, nog veel knapper, in mijn veelvuldige afwezigheid. Dit hele mens naast me, ik geloof niet ik mij vergiste als ik dacht dat de moeders met paardenstaarten mij met een zweem van jaloezie en lichte twijfel opnamen. Dat ronddarrende kroost van hun, zou dat later ooit…Ja waarschijnlijk wel. Maar vanmiddag voelde ik mij de ongekroonde koningin van de opvoedkunde. Was ik de enige die wist dat het allemaal niet zoveel uitmaakte bij welke juf het kind in de klas kwam, en of het nou twee of vier keer in de week naar de overblijf ging, tot welke leeftijd de speen getolereerd kon worden. Op een dag zat je naast een kind van zeventien. En dan was het allemaal zo gelopen. En dan was het dit geworden.



FacebookTwitterLinkedInWhatsAppGoogle+Email