Maandag



Van een hectisch leven met alleen Madelief (vaak van huis, oppas regelen, nooit tijd om post open te maken, weinig tijd om boodschappen te doen) ben ik nu soepeltjes doorgerold naar een volgend hectisch leven. Een leven met een samengesteld gezin. Zo'n kreet waar ik wel eens over las in de Ouders van Nu of in het Volkskrant Magazine. Met foto's erbij van twee volwassenen met een stuk of vijf heel verschillend ogende kinderen met z'n allen aan een eettafel. Met kindernamen eronder als Anne, Shanou, Mees, Miron en Roos.

En dat je dan als lezer wel snapt dat Anne, Mees en Roos uit het ene gezin komen en Shanou en Miron uit het andere. Het leek me altijd een heel gedoe, zo'n samengesteld gezin. Op welke dagen is zo'n gezin met z'n allen bij elkaar? En vindt iedereen het net zo gezellig als het er op zo'n foto uitziet? En kun je wel wennen aan de kinderen van je nieuwe partner? En kunnen die kinderen wel met elkaar door een deur of op een kamer? Want er wordt bij elkaar geslapen. En heet dat dan logeren of slapen of zelfs wonen? Wie maakt de schema's en is er nog genoeg tijd voor gewoon wat rondklooien met je eigen kind? En ja, nu heb ik zelf zo'n foto op m'n laptop. Een samengesteld gezin. Er gaat heel veel goed. Vriend J. heeft net als ik één dochter en niet bijvoorbeeld vijf zonen zoals Lisa die ik laatst op een feestje sprak. Op vrijdag haalt haar nieuwe vriend ze op bij zijn ex, zodat Lisa ieder weekend vijf bonuszonen heeft, bovenop haar ene eigen bescheiden kereltje. Dat hebben wij dus niet J. en ik.

Ook hebben wij het enorme geluk dat onze dochters elkaar geweldig vinden. Godzijdank. En wij elkaars dochters ook. Ik zit regelmatig een stiekem een traantje weg te pinken op de bank als de grote Madelief en de kleine Anouk op veel te harde muziek door de kamer dansen. Dus dat is allemaal mooi. Heel mooi. Maar. Al dat geregel!! Al dat gepuzzel in elkaars agenda!

Dinsdag.
Anouk is deze week bij haar vader. Die werkt tot zes uur. Vanmiddag haalt Madelief Anouk uit school, dat hebben ze afgesproken. 12.00 uur, Madelief smst: ik moet nablijven, ben te laat bij Anouk. Ik mail J. dat het niet zeker is dat Madelief op tijd bij school is. Misschien is ze iets later. Ik sms Madelief. Zij belt mij weer terug. 'Vraag of je iets eerder weg mag van nablijven', hoor ik mezelf zeggen. Want ik voel me verantwoordelijk voor de dochter van J. Die moet straks niet in haar eentje op het schoolplein staan natuurlijk. Het eind van liedje is dat Madelief inderdaad iets eerder weg mag van school, Anouk al weg is van het schoolplein omdat haar vader haar al via een briefje aan de conciërge heeft laten weten dat Madelief het niet zou halen. En Madelief moet morgen nog een heel uur nablijven. Omdat ze vandaag eerder weg mocht. Ik vind het zielig voor ief en hoor mezelf zeggen: ik schrijf wel een brief naar mevrouw puntje puntje, zijn ze nou helemaal gek geworden op die school!

Woensdag.
Zit ik al om half acht 's ochtends met een vel papier voor m'n neus. Moet ik een brief schrijven, want dat heb ik beloofd. Ik ging voor mijn dochter opkomen. Terwijl ik eigenlijk een vreselijke hekel heb aan van die ouders die zich met schoolregels bemoeien. Maar ja, het was ook een beetje mijn schuld… Het wordt een laf briefje. Van beste mevrouw puntje puntje, het is niet mijn gewoonte om blablablabla… 'Mevrouw puntje puntje keek er met een heel gek hoofd naar…', zegt Madelief als ze thuiskomt en eindelijk officieel klaar is met nablijven.

Donderdag.
Anouk is huilerig. Madelief is nukkig. Gevolgen van samengesteld op Madelief haar kamer slapen. Veel te gezellig. Veel te laat…

Zaterdag.
Wij lopen met z'n achten door de stad. J. en ik, Madelief en Anouk, de beste vriend van J., zijn dochter, de nieuwe vriendin van de beste vriend van J. en haar zoon. Twee samengestelde gezinnen! Het is maar een ontmoeting van een uurtje. En het heeft heel wat turen in agenda's gekost. Maar het is gelukt!


FacebookTwitterLinkedInWhatsAppGoogle+Email