Annechien

HARM - Een Kleverparkfeuilleton.

Maak kennis met Harm(48) uit de Marnixstraat in Haarlem Noord, illustrator, buurman, echtgenoot van Roeleke (46), vader van Tim (17) en Sterre (14). Houdt van appels, rust, het leven.

Ineens was alles anders in de Marnixstraat. Roeleke was met een paar vriendinnen naar de caravan op camping De Lakens in Bloemendaal, de kinderen waren op zeilkamp en Harm had het warm. Heet zelfs. Dat had behalve met het weer alles te maken met die kinderboekenschrijftser uit de Aelbertsbergstraat. Harm had haar ‘s morgens ontmoet bij de Groene Juffers op het Santpoorterplein. Ze stond voor hem in de rij bij de kassa. De lange haren in een paardenstaart bijeen gebonden. Lange benen had ze ook. Ze droeg van die houten sandalen met een hak waarvan Roeleke altijd zei dat ze er nog liever de open haard mee aanmaakte dan dat ze ooit één stap op die dingen zou zetten.

De langebenenvrouw deed net haar boodschappen in haar tas toen ze zich omdraaide en zich met een ‘oh ja bijna vergeten’ naar het rek met kaarten spoedde. Ze pakte er één uit, een elfachtige verschijning stond erop, met een vermoeden van vleugels en een wit gewaad.
‘Hé is dat geen..’ en toen had Harm de naam van de eerste de beste zweverige illustrator die hem te binnen schoot genoemd.
De vrouw had verbaasd de kaart omgedraaid, de naam in de linker bovenhoek gecontroleerd en beaamd dat het klopte. Ze waren pratend over sprookjesachtige illustraties de winkel uitgelopen. En omdat het mooi weer was en het terras van café Van Der Sanden aan de overkant zo gezellig lonkte hadden ze daar hun gesprek voortgezet.

Vrouw van veel komma’s en weinig punten

Nu Harm eraan terugdacht kon hij maar moeilijk geloven dat hij werkelijk degene was die gezegd had ‘zullen we even een kopje koffie doen’. Hij zei dat soort dingen nooit tegen vrouwen die hij nog maar net ontmoet had. Maar dit ging zo gemakkelijk, zo natuurlijk. Dat moest ook haast wel als je elkaar in een winkel voor natuurlijke voeding ontmoette had Harm gedacht, maar hij had het niet gedurfd uit te spreken. Niets zo pijnlijk als een grapje waar de ander de grap niet van inzag. Afgeleid door het felle rood van haar teennagels probeerde Harm naar haar te luisteren.

Ze had een nogal energieke manier van praten. De zinnen buitelden over elkaar heen en haalden soms niet eens de eindstreep. Het was een vrouw van veel komma’s en weinig punten, zoveel was hem duidelijk. Schrijfster was ze en ze heette Annechien. Ooit begonnen als communicatie adviseur bij de gemeente ‘nee niet Haarlem, toen woonde ik nog in het Gooi’. Inmiddels had ze zo’n vijftien boeken gepubliceerd. Haar nieuwste project betrof een boek met extreem korte voorleesverhalen voor extreem drukke kinderen. Ze had er een missie mee. Twee van haar drie kinderen hadden een dusdanig korte spanningsboog dat ze nooit een heel boek aan ze voorgelezen kreeg. Hun aandacht, en die van al die duizenden andere adhd’ers, dat was wat ze wilde. Zij en haar uitgever zochten nog een passende illustrator. Harm was bij thuiskomst naar de zolder gesneld. De zolder, hij had de laatste maanden niet eens meer naar de trap ernaar toe durven kijken. De zolder was een ander woord geworden voor ‘die goeie ouwe tijd’, toen zijn tekenstijl nog stond voor precies dat wat de uitgeverij wilde uitstralen. Tegenwoordig lag er alleen nog een stapel schetsen voor projecten die maar niet van de grond wilden komen. Potloodschetsen met een laag stof erbovenop. Kon het vager.

Surfdude met een kroon

Maar nu, met in zijn broekzak het kaartje met daarop het adres en het telefoonnummer van Annechien had hij onmiddellijk zijn beste werk uit mappen getrokken en was als een bezetene gaan schetsen: ridders op rollerskates, een surfdude met een kroon, prinsesje piercing. Het was maanden geleden dat Harm uren achter elkaar zijn potloden over het papier liet dansen. Als hij de draak met de afgezakte spijkerbroek af had, zou hij haar dan bellen? Rond zeven uur ’s avonds vond Harm zichzelf met een kom tomatensoep en een rood hoofd achter zijn laptop. Behalve Dieuwertje Blok had hij nog nooit eerder een vrouw gegoogeld. Van Annechien stonden er beduidend minder foto’s op het net, maar een paar fraaie waren zeker bij. Droeg ze nou wel of geen bh onder de zilverkleurige jurk op die foto van het Kinderboekenbal? Met zijn vinger streek hij over haar rug op het scherm, tastbaar bewijs moest hij hebben.

Dat was het moment waarop de telefoon ging. Roeleke. In niet mis te verstane bewoordingen maakte ze duidelijk dat ze diep teleurgesteld was, dat zij en haar vriendinnen nu al de hele middag zaten te wachten voor de caravan op camping De Lakens. Waar Harm bleef met de appeltaart die hij beloofd had te bakken. Bij iedere tree naar beneden zakte ook de erectie die even te voren nog zo feestelijk onder de tekentafel had geprijkt.

Hoe het toch kwam dat hij zijn leven zo liet beheersen door vrouwen vroeg Harm zich vertwijfeld af. Hij pakte de zak met appels en rekende uit dat hij rond negen uur op de camping zou kunnen zijn. De appeltaart in de bak van zijn fiets. Dan konden de dames om kwart over negen aan de koffie. Annechien zou hij morgenochtend dan maar bellen. Maar hij zou haar bellen. Dat wist hij.



FacebookTwitterLinkedInWhatsAppGoogle+Email