Fantasieën

HARM - Een Kleverparkfeuilleton.

Leef mee met Harm(48), illusrator uit de Marnixstraat. Harm heeft twee kinderen (Sterre en Tim). Zijn vrouw Roeleke werkt als psychotherapeute buiten de deur. Sinds enkele maanden heeft Harm tot zijn eigen verbazing een verhouding met kinderboekenschrijfster Annechien uit de Aelbertsbergstraat.

Harm en Annechien zagen elkaar drie keer in de week. Zo ging dat nu al een paar maanden. Altijd ’s ochtends, altijd als de kinderen op school zaten. Eén keer was Annechien’s jongste zoon al door de achterdeur naar binnen gekomen terwijl Harm nog in het halletje bij de voordeur naar zijn fietssleutel stond de zoeken. Annechien had hem bepaald niet zachtzinnig naar buiten geduwd. Ze had daarbij zo streng gekeken dat Harm meteen zin had gekregen in hun volgende afspraak. Hij was geschrokken van zijn plotselinge fantasie over Annechien in een miniscuul zwart leren jurkje met naaldhakken eronder. Met die strenge blik. Het was verwarrend, want hij viel toch juist op haar zachte sprookjesfeeënuiterlijk en op de zoete geur die altijd om haar heen hing…

Het werd trouwens tijd om te stoppen met deze affaire die Harm’s leven er behalve spannender vooral een stuk ingewikkelder op maakte. De lekkage in de badkamer, de aangifte van de BTW, de storing van de UPC - allemaal klussen die hij nu al wekenlang voor zich uit schoof. Om bij haar te kunnen zijn, om in haar te kunnen te zijn, om haar in zijn armen te nemen, om zich te verliezen in een gloeiende hitte waarvan hij vergeten was dat die ooit had bestaan en die hem nu, op zijn 48e tot de man maakte die hij zich als jonge jongen had voorgenomen te zullen worden.

Harm had er een gewoonte van gemaakt altijd eerst even een kopje koffie te drinken bij zijn moeder na zijn bezoekjes aan de Aelbertsbergstraat. Zodat hij zich niet meteen geconfronteerd hoefde te voelen met de keukentafel, het espressoapparaat, de Gispen stoelen en alle andere spullen die het stille bewijs vormden voor het leven dat hij deelde met Roeleke en de kinderen.
‘Jongen wat ben je laat’, zuchtte zijn moeder toen hij deze woensdagochtend bovenaan de trap stond. Bij zijn moeder was het nooit goed. Als je haar belde zei ze dat je nooit belde. En als je tegenwierp dat je dat nú toch deed, begon ze over een willekeurig ander familielid te klagen dat ook nooit belde. En nu was hij dus laat. ‘Ik heb de koffie al op, maar goed, ik zal wel een nieuw bakkie voor je zetten’.

Harm keek naar haar terwijl ze door haar keukentje scharrelde. Ze werd oud. Ze had het steeds vaker over een serviceflat. De moeder van Annechien woonde ook in een serviceflat, een hele luxe in Zeist, waar de ouderen deel konden nemen aan activiteiten als klankschalen maken en mandala’s kleuren. Zover waren ze dus al, dacht Harm, dat ze elkaar over hun moeders vertelden.

‘Roeleke belde net hierheen’, zei zijn moeder na z’n tweede slok koffie. Harm verslikte zich. Ineens dacht hij aan de telefoon in zijn jaszak. Die stond nog op stil! Op de Annechien-stand! Hij haalde het ding tevoorschijn. Vijf oproepen gemist. Allemaal van Roeleke.
‘Ze had het over de Ikea ofzo’, ging zijn moeder door.
Oh ja, dat was waar, Harm wist het weer. Het bed voor Tim! Tim was vorige week met een rood hoofd en een blozend meisje achter zich de trap af gekomen om te vertellen dat hij en dat meisje door het bed heen gezakt waren.

En nu had Roeleke deze ochtend vrijgenomen van haar werk om een bed en meteen een nieuw nachtkastje voor Tim uit te zoeken. Ze was er al hardlopend naar toe gegaan, ze hadden afgesproken dat ze zou bellen als ze met alle spullen bij de kassa stond. Dan zou Harm haar met de Kangoo op komen halen. Hoe had hij dat kunnen vergeten! Hij zag voor zich hoe zijn vrouw daar woedend voor zich uit stond te schelden op de winderige parkeerplaats bij de uitgang van de Ikea. Harm klokte de koffie in één teug achterover en liet zijn moeder verbouwereerd achter.

Op de fiets naar huis betrapte hij zich op een nieuwe fantasie: hij en Annechien samen op de grond met tussen hen in een half in elkaar gezette Ikea tafel. Zoiets had hij nog nooit over zichzelf en Roeleke gedacht. Hoewel, een klussende Roeleke kon hij zich best goed voorstellen. Een naakt klussende Roeleke dan weer niet. Laat staan dat hij er in zo’n setting zelf zonder kleren gebogen over een gebruiksaanwijzing bij zou zitten. Zover was het dus ook al. Erotische fantasieën op onhandige momenten. Harm gooide zijn fiets tegen de heg in de Marnixstraat en greep naar de autosleutel. Daar ging z’n telefoon alweer af. Ja hoor, Roeleke.

‘Sorry schat, ik was aan het werk, harde muziek aan, je kent het wel, stom, ik hoorde je niet, wilde je net gaan bellen’. Hij hoorde het zichzelf zeggen. En ook dat hij er zo aan kwam en dat ze tot die tijd maar even in het restaurant moest gaan zitten. ‘De gehaktballetjes schijnen erg goed te zijn, lunchen we gezellig samen’. Roeleke brieste een heleboel zinnen terug. Met veel ‘tering’ en ‘klootzak’ erin. ‘Rot op man, met je gore gehaktballetjes’, was het laatste wat ze te zeggen had. Daarna hing ze op. Harm reed de straat uit. Denkend over hoe ver alles zou gaan.

wordt vervolgd…



FacebookTwitterLinkedInWhatsAppGoogle+Email